NOWOCZESNY INSTRUKTOR SIŁOWNI

NOWOCZESNY INSTRUKTOR SIŁOWNI


Minęły już czasy instruktora na siłowni i wąskiego postrzegania tej dziedziny sportu. Nowym modelem, który wyparł w Europie i od kilku lat również w Polsce swojego poprzednika jest trener personalny. Pojęcie nader ogólne i same w sobie nic nie wnoszące jeżeli nie pojmie się jego założenia i sensu. Nie należy go jednak przypisywać do treningu indywidualnego, ale bardziej do postawy, którą powinien przyjąć każdy instruktor pracujący na siłowni w stosunku do każdego klienta.

Pierwszym etapem do analizy tego stanowiska jest ocena potrzeb klientów klubu fitness, ich charakterystyka i sposób postrzegania treningu.

Jeszcze do roku 2000 modelem klienta siłowni był przeważnie mężczyzna w wieku ok. 20 – 30 lat, którego celem była rozbudowa masy mięśniowej. Do opieki nad tego typu klientem zatrudniano instruktorów kulturystyki posiadających wiedzę z zakresu zwiększania masy mięśniowej, dietetyki i suplementacji. Taka wiedza w zupełności wystarczała, aby klient był zadowolony i osiągał efekty. Wszystko zmieniło się kiedy do klubów fitness zaczęło wkraczać nowe pojęcie i szersze postrzeganie ruchu w życiu codziennym. Czego więc obecnie oczekujemy od opiekuna na siłowni? Przede wszystkim, aby pomógł utrzymać nam dobre samopoczucie fizyczne i psychiczne, jędrne ciało i ładną prezencję. Trener (tą nazwę będziemy stosowali, ponieważ wydaje się bardziej odpowiednia do całej objętości tego pojęcia) oprócz wymienionej wcześniej wiedzy musi być psychologiem, pedagogiem i przyjacielem. Musi znać techniki relaksacyjne, każdego dnia wspaniale wyczuwać potrzeby i nastroje swojego podopiecznego, a także motywować go i przedstawiać realne cele. Jednak choć praca ta wymaga bardzo szerokiego zakresu nie należy zapominać o tym, że podstawą Twojej pracy jest rzetelna wiedza dotycząca zasad układania treningu sportowego, diety i suplementacji.

Trening

Chcąc rozpisać cykl treningowy podopiecznego niezbędne są podstawowe wiadomości, a wiec przeprowadzenie wywiadu trenerskiego. O co należy pytać:

– o posiadany staż treningowy lub ewentualna przeszłość sportową. Pozwoli to na przypisanie ćwiczącego do odpowiedniego poziomu treningu,
– o problemy zdrowotne; przebyte kontuzje, operacje, choroby przewlekłe i związane z tym leczenie farmakologiczne i rehabilitacja,
– o cel treningu i dyspozycyjność osoby ćwiczącej,
– o obecny sposób odżywiania i higienę wypoczynku (odnowa biologiczna i relaks).

Dobrze jest w trakcie pierwszej rozmowy zorientować się w cechach charakteru związanych z późniejszym realizowaniem planu treningowego; czy osoba lubi wysiłek fizyczny i zmęczenie, czy jest konsekwentna i uparta w dążeniu do celu itp.

Po uzyskaniu w/w informacji możemy z pełną odpowiedzialnością zabrać się do układania planu treningowego. W swojej pracy trenerskiej stosuje tradycyjny podział treningu sportowego, oparty o staż: osoby początkujące (0-6 m-cy), średnio zaawansowane (od 6 do 12 m-cy) oraz zaawansowane (powyżej 12 m-cy). Z doświadczenia wynika jednak, że nie zawsze należy stosować ściśle ten podział, ponieważ zdarza się, że doświadczeni klienci popełniają dużo błędów technicznych (co wiąże się z brakiem efektów), które systematycznie trzeba eliminować. W celu zapewnienia profesjonalnej opieki i pełnej kontroli nad przebiegiem cyklu treningowego, trener powinien przygotować dzienniczki treningowe i dietetyczne. Zapisze w nich: pomiary antropometryczne i ich zmiany, samopoczucie w trakcie treningu, zmiany żywieniowe, ewentualnie stosowaną suplementację, progres wyników podopiecznego. Takie notatki doskonale pozwolą na wyeliminowanie lub zapobieganie błędom, będą stanowiły swoistego rodzaju narzędzie do motywacji – nic tak nie dopinguje jak wizualne przedstawienie postępów.

Dieta i suplementacja

Drugą dziedzina, w której instruktor powinien płynnie się poruszać jest dietetyka i suplementacja w treningu sportowym, gdyż nawet najlepszy program treningowy nie poparty odpowiednią dietą nie przyniesie oczekiwanych rezultatów. Ze względu na rozległość tego tematu nie sposób przedstawić go w tych kilku słowach. Ograniczę się jedynie do źródeł informacji; gdzie należy szukać? Najlepiej w publikacjach sportowych dostępnych na naszym rynku, których tytuły zamieszczamy poniżej, na konsultacjach u uznanych autorytetów i prelekcjach grupowych (można indywidualnie dotrzeć do takich osób lub śledzić PZKiTS)

Rola psychologa i przyjaciela.

Analizując karierę znanych sportowców bardzo łatwo można zauważyć jedną wspólną cechę: sukces zaczyna się w głowie. Tylko dobrze zmotywowany, wierzący w swój i trenera sukces sportowiec osiągnie cel. Czym się różni pod tym względem twój podopieczny od mistrza? Niczym. Warto więc rozejrzeć się za kursem psychologii sportu, znać mowę ciała i poszukiwać technik motywacyjnych.

Rola edukatora.

Twoja rola nie kończy się tylko na samym treningu, ale naturalnie wkracza w sposób życia podopiecznego. Zmieniasz jego nawyki żywieniowe, uczysz aktywnego wypoczynku i relaksu, poszerzasz wiedzę dotyczącą funkcjonowania ciała, bezpiecznego treningu i poprawnej techniki („Iron”, „Kulturystyka i fitness”, „Fitness Authority”, „Shape”, „Lady Fitness”, strona: www.kif.pl, www.kulturystyka24.pl, www.fitnessauthority.pl). To do ciebie zwraca się z pytaniem jakie Twoim zdaniem obuwie, strój czy też sama firma sportowa ma najlepsze produkty. Co powinien robić, aby jego mięśnie i stawy były chronione, a trening bardziej efektywny. Zaczyna obserwować i naśladować swojego „mistrza”.

Własny rozwój.

Przede wszystkim musisz mieć świadomość dużej odpowiedzialności za zdrowie klientów, a także tego, że praca trenera personalnego wiąże się stale ze śledzeniem nowinek i wyników ostatnich badań (prelekcje lub sesje trenerskie organizowane przez Polski Związek Kulturystyki i Trójboju siłowego, uczelnie sportowe), na bieżąco czytaniem fachowej prasy i literatury („Kulturystyka&Fitness”, „Iron”, „Odżywki i preparaty wspomagające w sporcie”, „Kalendarz trenera kulturystyki”, „Kształtowanie ciała”, strona: www.kulturystyka.pl), poszerzaniem wiedzy na kursach uzupełniających zarówno z zagadnień kulturystycznych („Nowoczesny instruktor siłowni” jak i form aerobiku, które bardzo dobrze możesz zastosować jako uzupełnienie na siłowni, np.: z piłek, stretchingu, poduszki sensomotorycznej czy propriomedu. Staraj się korzystać nie tylko z tradycyjnych maszyn i stanowisk treningowych, ale także z drobniejszego sprzętu, który pozwoli ci na większą indywidualizację treningu, a także na ćwiczenie z osobami z problemami aparatu ruchu. Jednym z takich przykładowych urządzeń może być stacja treningowa. Jej zaletą jest duża funkcjonalność i mała powierzchnia jaka zajmuje. Składa się na nią profilowana platforma, której centralne miejsce zajmuje okrągłe wydrążenie. Można w nim umieścić piłkę lub poduszkę sensomotoryczną w zależności od koncepcji ćwiczenia lub całego treningu. W przypadku pierwszym ma ono zasadnicze znaczenie (szczególnie dla osób początkujących lub z dysfunkcjami ruchowymi), ponieważ w sposób naturalny ogranicza przemieszczanie się piłki na podłożu, budując tym samym większe poczucie bezpieczeństwa u ćwiczącego. Na podstawie stacji znajduje się 6 punktów przyczepu licznych tubingów o zróżnicowanej sile naciągu, które służą do zwiększania obciążenia ćwiczenia i kombinacji ruchów w stawach i płaszczyznach. Do wykorzystania jest również drążek, stanowiący stosunkowo lekki gryf. Całość kombinacji daje bardzo dużo możliwości instruktorowi w treningu personalnym, z osobami starszymi a także dla masażystów i rehabilitantów pracujących w klubie fitness.

Reasumując.

Ani na chwilę nie wolno ci zwolnić lub zatrzymać się. Swoją wiedzą musisz budować zaufanie i stanowić autorytet, mówiąc rzeczowo i używając przekonywujących argumentów do poparcia teorii stosowanych w swojej praktyce. Nowe ćwiczenia i techniki wprowadzaj wyłącznie po sprawdzeniu na sobie, nigdy na klientach, unikając w ten sposób „porażek” i co gorsze kontuzji ćwiczących. Tylko wówczas jeśli Twoja postawa będzie otwarta na zdobywanie wiedzy i rozwój warsztatu zawodowego osiągniesz sukces.